czwartek, 21 lutego 2013

Darmowa prezentacja multimedialna "Bródno Stare - tropami Warsa i Sawy"

Ciekawa prezentacja jest całkowicie darmowa i można ją pobrać
na stronie

Bożęta - tajemniczy arcybiskup

źródło: www.archidiecezja.pl
Bardzo mało wiemy o pierwszym Polaku na stolcu arcybiskupa gnieźnieńskiego.

Już ustalenie, czy Stefan zwany ze słowiańska Bożęta to jedna i ta sama osoba. Niektórzy historycy twierdzą, że byli to dwaj różni arcybiskupi, z których jeden nastąpił po drugim.
Najbardziej jednak prawdopodobne jest, że Polak noszący słowiańskie imię Bożęta (oznaczające "mający Bożą sławę") w 1027 roku wstąpiwszy na  urząd arcybiskupa zaczął posługiwać się imieniem otrzymanym na chrzcie - Stefan.

Postać biskupa Bożęta wielokrotnie pojawia się np. w książkach Karola Bunscha (np. "Bracia" czy "Bezkrólewie"), jednak przypisywane mu fakty i czyny są w zdecydowanej większości fikcją literacką.

Bożęta zmarł w 1038 roku.

Ostatni samuraj

Ostatni samuraj

Autorem artykułu jest Agnieszka Pilecka
Isoroku Yamamoto
źródło:Wikipedia

Yamamoto, ostatni samuraj, którego przypadkowo odnaleziono w dżungli, admirał japońskiej floty, dowódca marynarki, umierał z kataną w  ręku, do końca zycia strzegąc zasad swej wielowiecznej kultury
W kwietniu 1943 roku Amerykanie zestrzelili samolot z admirałem Yamamoto. Dowodził on japońską marynarką. Sprzeciwiał się wojnie z USA, jako jedyny, w akcie zemsty za Pearl Harbor zabito go.
Odnaleziono go we wraku zestrzelonego samolotu w dżungli na wybrzeżu wyspy Bougainville. Odnalazł go porucznik Hamasuna, który w tym rejonie szukał szczątków zestrzelonych dzień wcześniej bombowców. O śmierci dowódcy cesarskiej floty zwlekano z poinformowaniem ponad miesiąc czasu.
Fakt ten stanowi świadectwo starannie zaplanowanej egzekucji, o której zadecydował Waszyngton. Odpowiedzialni za to są m.in. admirał Chester Nimitz, sekretarz marynarki wojennej Frank Knox, prezydent Franklin Delano Roosevelt.
W ciągu paru dni na najwyższym szczeblu zapadły decyzje, bez przeszkód amerykanie złamali japońskie kody i weszli w posiadanie planów podróży admirała. Nastąpiło pospieszne montowanie plutonu egzekucyjnego. Siły powietrzne, amerykańskie, dysponujące liczną flotą myśliwców poinformowano, iż celem ataków jest sam właśnie pan admirał.
Japończycy nie zorientowali się, że ich kody zostały złamane. Pod kryptonimem „Zemsta” wyruszyła więc tajna misja. I tak żywy relikt epoki samurajskiej, barwna postać, attache morskiej ambasady japońskiej w Waszyngtonie, robiący karierę w marynarce, prywatnie zapasjonowany kobietami i hazardem, pisaniem wierszy, listów.
Czczony był dzięki dotrzymywaniu własnych zasad, swojego słowa trzymał się przez miesiące. Wyrazem tego były również jego głośne protesty przeciwko postępowaniu Hitlera czy polityce Mussoliniego. Już wtedy, pod koniec lat 30-tych jego los został przesądzony. A spokój nie potrwał długo – związki z cesarstwem uratowały go przed zamachem. Zachowawszy stanowisko na cesarskim dworze, wierny złożonej przysiędze poprzysiągł samobójczą rezygnację przed wrogiem.
Bombowiec trafił kulami ok. 9.30 w porannej mgle, z zaskoczenia, w dymie spadli na dół, jednocześnie drugi bombowiec lądował awaryjnie na wodzie. Nie wszystkich spotkała jednak śmierć. A Amerykańscy admirałowie zatriumfowali nadając nawet przez amerykańskie radio iż zabili admirała Yamamoto.
--- Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

niedziela, 17 lutego 2013

Rozpoczęły się obchody 1150 rocznicy piśmiennictwa słowiańskiego

Rozpoczęły się obchody 1150 rocznicy piśmiennictwa słowiańskiego

Redakcja internetowa
14.02.2013, 18:52
Prezydent Bułgarii Rosen Plevneliev zainaugurował oficjalne międzynarodowe obchody 1150 rocznicy wielkomorawskiej misji świętych braci Cyryla i Metodego oraz powstania pierwszego alfabetu słowiańskiego.
Prezydent Bułgarii Rosen Plevneliev zainaugurował oficjalne międzynarodowe obchody 1150 rocznicy wielkomorawskiej misji świętych braci Cyryla i Metodego oraz powstania pierwszego alfabetu słowiańskiego.„Edukacyjna misja świętych Cyryla i Metodego ma nieprzemijające znaczenie dla duchowej, socjalnej i cywilizacyjnej drogi bułgarskiego narodu i rodzin cywilizacyjnych narodów Europy” – powiedział prezydent Bułgarii, przemawiając na Uniwersytecie w Sofii.
Źródło: Głos Rosji.

sobota, 16 lutego 2013

Życie prywatne esesmanów w Auschwitz - książka, którą trzeba przeczytać

źródło:pl.auschwitz.org
Są książki które można przeczytać, są takie które warto przeczytać i są wreszcie takie które trzeba przeczytać.
Książka "Życie prywatne esesmanów w Auschwitz" należy do tych ostatnich.

Jak piszą wydawcy:
"Jest ona spojrzeniem na sprawców zbrodni popełnionych w obozie Auschwitz z innej, mało znanej i czasem zaskakującej perspektywy. Publikacja zawiera wybór relacji młodziutkich Polek, które podczas wojny pracowały przymusowo w domach oficerów i podoficerów SS z załogi niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Auschwitz."

Z pewnością mogą zaciekawić prezentowane w książce prywatne fotografie esesmanów i ich rodzin.

Recenzja książki "Życie prywatne esesmanów w Auschwitz"

czwartek, 14 lutego 2013

Nieznana historia Księdza Władysława Świtalskiego

ks Władysław Świtalski
źródło: eswiatowid.pl
Ksiądz profesor Władysław Świtalski był wykładowcą i rektorem liceum Hosianum w Braniewie.
Do tego był wybitnym naukowcem, autorem wielu publikacji dotyczących historii regionu w którym mieszkał.

Zginął tragicznie, we Fromborku 9 lutego 1945 roku. Zastrzelił go młody żołnierz radziecki.

Bardzo ciekawych wspomnień o tej zasłużonej dla Braniewa, a mało znanej postaci można posłuchać w relacji Jagody Semków tutaj

wtorek, 12 lutego 2013

Historia demokracji w Hiszpanii

Historia demokracji w Hiszpanii

Autorem artykułu jest Sebastian Kukla
Madryt  (źródło:Wikimedia)

Od ponad 30 lat Hiszpania jest krajem o ustabilizowanej demokracji. Obowiązuje konstytucja z 1978 roku, zakładająca demokrację i rząd parlamentarno-gabinetowy.
Ważną rolę spełnia oczywiście monarcha, ale nie posiada on realnej władzy. Jednak nie zawsze sytuacja polityczna była tak ustabilizowana.
Od czasów średniowiecza, kiedy to ukształtowało się oblicze nowożytnej Hiszpanii, władzę nad państwem sprawował monarcha. Sprawował władzę absolutną. Taki stan rzeczy utrzymywał się niezmiennie do XIX w.
Pierwsza konstytucja Hiszpanii została uchwalona przez Kortezy (dzisiejszy parlament) w 1812 r. Był to czas, gdy Królestwo Hiszpanii okupywane było przez Francuzów, a królem wbrew woli społeczeństwa był Józef Bonaparte.
Powstańcze Kortezy obradowały od  1810 r. do 1813 r. Uchwaliły pierwszą w historii konstytucję Hiszpanii, która zakładała trójpodział władzy oraz określała system państwa jako monarchię parlamentarną. Warto wspomnieć, że wykształciły się też zalążki pierwszych partii politycznych. Niestety konstytucja nie weszła nigdy w życie.  W roku 1814 Ferdynand VII wraca z wygnania i unieważnia wszystkie postanowienia powstańczych Kortezów. Król znowu posiada władzę absolutną. W tym samym czasie tworzą się dwa obozy polityczne, które będą sprawować władzę do końca XIX w. Chodzi o moderados (radykałowie) i progresistas  (konserwatyści).
Niemniej jednak sytuacja polityczna zmienia się jak w kalejdoskopie. Tylko w latach 1843–1854 rządy zmieniają się 14 razy. W 1845 uchwalona zostaje kolejna konstytucja, na mocy której parlament i król dzielą się władzą. Taka sytuacja utrzymuje się do roku 1868, kiedy to królowa Izabela ucieka z kraju. Rozpoczyna się okres zwany: „sześcioleciem demokratycznym”.
Dwa lata trwa okres bezkrólewia. W 1869 r. Kortezy uchwalają nową konstytucję, która utrzymuje monarchię. Zaczyna się poszukiwanie króla. Wybór pada na włoskiego księcia Saubadii – Amadeusza. Ten w 1870 rozpoczyna swoje krótkie panowanie. Krótkie, gdyż trzy lata później ucieka z kraju. Rządy w Hiszpanii w tamtym czasie nie były łatwe. Doświadczenia z Włoch nie wystarczyły do utrzymania porządku w wielkim państwie, jakim niewątpliwie wtedy była Hiszpania.
W kraju zostaje proklamowana pierwsza w historii republika. Okres ten trwa 1,5 roku i jest bardzo burzliwy. Warto wspomnieć,  że udało się wybrać aż 4 prezydentów. W grudniu 1874 r. wojsko, wobec bierności społeczeństwa, przeprowadza pucz. Republika przestaje istnieć, tron zaproponowano Alfonsowi XII. Ten wraca do kraju. W 1876 r. uchwalona zostaje nowa konstytucja, na bazie której król i Kortezy dzielą się władzą. W kraju następuje względny spokój. Król co prawda odchodzi od konstytucji, bowiem wprowadza cenzurę i kontrolę społeczeństwa, ale sytuacja polityczna uspokaja się. W 1885 r. Alfons XII umiera i do 1902 r. regencję sprawuje Maria Krystyna Habsburg. W 1902 r. królem zostaje Alfons XIII.  Monarcha jest władcą nieudolnym i nie panuje nad krajem. Do 1923 r. rządy zmieniają się 33 razy.
W tym to roku sytuacja się zmiana. Gen. Miguel Primo de Rivera przeprowadza zamach stanu. Król powierza mu tekę premiera z przywilejami dyktatorskimi.
De Rivera rządzi do 1930 r. Jest to okres stabilizacji i względnego spokoju, bowiem dyktaturze nie towarzyszy żadna ideologia. Dyktator zdobywa władzę bezkrwawo i odchodzi także bezkrwawo.  Rządy w Hiszpanii obejmują republikanie. Alfons XIII nie cieszy się poparciem społeczeństwa i opuszcza kraj. Kortezy w grudniu 1931 r. uchwalają kolejną konstytucję. Wprowadzona zostaje tzw. „Druga republika”. Ustrój ten utrzymuje się do roku 1936. Wtedy to wybucha wojna domowa, która trwa aż do 1939 r.  Siły powstańcze ostatecznie odnoszą zwycięstwo i od 1939 r do 1975 r. rozpoczyna się okres dyktatury gen. Francisco Franco.
W trakcie rządów Franco,legalna jest tylko jedna partia polityczna, mianowicie Falanga. Była to dawna bojówka sił prawicowych, z czasem przekształcona w partie.  Franco, mimo że jest dyktatorem, chce, aby do Hiszpanii powróciła monarchia. W 1848 do kraju powraca Juan Carlos, który według planu dyktatora ma zostać królem, ale wiernym zasadom frankistowskim.  Francisco Franco umiera w 1975 r.
Juan Carlos zostaje królem i rozpoczyna demokratyzację. W 1978 uchwalona zostaje Demokratyczna Konstytucja Hiszpanii, która obowiązuje do dziś. Od 1977 r. zaczynają powstawać nowe partie polityczne, a te, które za czasów dyktatury były nielegalne, są zalegalizowane.  Wybory wygrywa Unia Demokratycznego Centrum, a premierem zostaje Adolfo Suarez. Rządzi do 1981 r.
W tym to roku, a dokładnie 23 stycznia, dochodzi do ostatniej próby obalenia nowego systemu. Grupa oficerów planuje zamach stanu, jednak nie zyskuje poparcia społeczeństwa. Pucz kończy się porażką. Kolejnym premierem zostaje  Leopoldo Calvo Sotelo. Jest premierem 21 miesięcy. Kolejne wybory wygrywa Hiszpańska Socjalistyczna Partia Robotnicza. 
Szefem rządu zostaje Felipe Gonzalez i jest nim aż do roku 1996. W tym roku wybory wygrywa Partia Ludowa i premierem zostaje José María Aznar, który sprawuje urząd do 2004 r. Lata 2004–2011 to ponowienie rządu Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej i jej szefa José Luisa Rodrígueza Zapatero. Ostatnie wybory parlamentarne to triumf Partii Ludowej.  Premierem do dziś jest Mariano Rajoy Brey.
Historia Hiszpanii jest bardzo burzliwa. Nie inaczej wygląda sprawa dojścia do obecnego systemu demokratycznego. Mimo że sytuacja jest stabilna, nie wiadomo, co przyniesie przyszłość. W dobie kryzysu ekonomicznego żaden rząd dotkniętych krajów nie może czuć się pewnie, niemniej jednak możliwość obalenia demokracji jest raczej mało prawdopodobna.
---

Hiszpania. Język, kultura, historia.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Ewangelia Łucka – unikalny zabytek Rusi Kijowskiej

Ewangelia Łucka – unikalny zabytek Rusi Kijowskiej

Milena Faustowa
12.02.2013, 02:59
Wydanie faksymilowe unikalnego zabytku kultury wschodniosłowiańskiej – Ewangelii Łuckiej – zaprezentowano w Moskwie. Jedna z najstarszych rękopiśmiennych ksiąg do nabożeństw powstała w XIV wieku w nie istniejącym obecnie Spasskim Klasztorze Krasnosielskim w okolicach Łucka.
Wydanie faksymilowe unikalnego zabytku kultury wschodniosłowiańskiej – Ewangelii Łuckiej – zaprezentowano w Moskwie. Jedna z najstarszych rękopiśmiennych ksiąg do nabożeństw powstała w XIV wieku w nie istniejącym obecnie Spasskim Klasztorze Krasnosielskim w okolicach Łucka. Ponowne wydanie foliantu jest krokiem o znaczeniu historycznym, który nie tylko sprzyja popularyzacji zabytkowego rękopisu, lecz również przyczyni się do zacieśniania jedności Rosyjskiego i Ukraińskiego kościołów prawosławnych.

Ewangelia Łucka nie jest opowieścią o ziemskim życiu Jezusa Chrystusa, lecz zbiorem tekstów do nabożeństw – ewangelią aprakos – księgą liturgiczną. W przekładzie z języka greckiego oznacza to „Ewangeliarz zawierający perykopy na niedziele i święta” - wyjaśnia profesor Moskiewskiej Akademii Teologii Aleksiej Piętkowski:
Źródło: Głos Rosji.

środa, 6 lutego 2013

niedziela, 3 lutego 2013

Ubranka dziecięce – spojrzenia z różnych epok

Ubranka dziecięce – spojrzenia z różnych epok.

Tatiana Zawjałowa
30.01.2013, 02:28
Jakie muszą być ubranka dla dzieci – ładne czy komfortowe? W różnych stuleciach na to pytanie udzielano różnych odpowiedzi. Jakich konkretnie? Nawiązuje do tego wystawa „Kostium dziecięcy z XVIII – początku XX wieków”, rozmieszczona na salach Muzeum Historycznego w Moskwie.
Jakie muszą być ubranka dla dzieci – ładne czy komfortowe? W różnych stuleciach na to pytanie udzielano różnych odpowiedzi. Jakich konkretnie? Nawiązuje do tego wystawa „Kostium dziecięcy z XVIII – początku XX wieków”, rozmieszczona na salach Muzeum Historycznego w Moskwie.

Sukieneczki z krynolinami dla dziewczynek i ciasne surduty dla chłopców. Czy można w tym biegać czy skakać? Tym nie mniej, takie właśnie ubranka dla dzieci, uszyte na podobieństwo strojów ludzi dorosłych, charakterystyczne były w XVIII i XIX stuleciach. Szyto je również z tkanin dla dorosłych – czyli ciężkich – ubranko dla dziecka mogło ważyć nie jeden bynajmniej kilogram. Zresztą, ciężkie ubrania zaczynano wkładać dzieciom w wieku po szóstym roku życia – przed tym, niezależnie od płci, nosiły długie sukienki - koszule z tkanin jak najbardziej niewymyślnych. Natomiast niemowlęta parę stuleci temu miały ciężkie życie – tradycja ściskania dzieciaków wąskimi i długimi pieluchami - aż do całkowitego uniemożliwienia jakichkolwiek ruchów - trzymała się bardzo długo, dopóki nie zastąpił jej zwyczaj owijania maluchów w miękkie i swobodne pieluszki. Kuratorka wystawy Ksienija Sieriebriakowa, nawiązując do ubranek dla dziewczynek w XIX wieku, wymienia, ile przedmiotów miała włożyć na siebie mała panienka. Były to więc cienka koszulka i spódniczka, stanik, a dopiero na to wszystko wkładano suknię:
Źródło: Głos Rosji.

sobota, 2 lutego 2013

Pociąg pancerny „Śmiały” i jego losy podczas II wojny światowej

Pociąg pancerny „Śmiały” i jego losy podczas II wojny światowej

Autorem artykułu jest Andrzej Brzózka

Pociąg pancerny "Śmiały:
źródło: Wikimedia

Postanowiłem przybliżyć historię najsłynniejszego z polskich pociągów zbrojnych. Wiedza na temat używania kolei w czasie II wojny światowej jest w społeczeństwie znikoma. Mam nadzieję, że zainteresuję nieco tym tematem.
W końcu października 1918 r. Polacy szykowali się do przejęcia władzy, m.in. rozbrajając zdemoralizowane wojska zaborców.
1 listopada oddział złożony z kolejarzy i dezerterów z armii austriackiej narodowości polskiej, w Prokocimiu koło Krakowa, otoczył stojący na bocznicy austriacki pociąg pancerny i zdobył go po krótkiej nocnej walce. 
Była to niezwykle cenna zdobycz, pierwsza tego rodzaju jednostka dla mającego tworzyć się Wojska Polskiego, która stała się zalążkiem nowego rodzaju broni. W tym samym mniej więcej czasie pociąg pancerny znajdujący się w Pradze przejęli Czesi, a resztę pociągów na terenie Austrii i Węgier przejęła armia węgierska.
Pociąg posiadał dwie opancerzone lokomotywy, dwa wagony artyleryjskie, każdy z jedną szybkostrzelną półautomatyczną armatą kal. 70 mm i trzema karabinami maszynowymi, dwa wagony z ciężkimi karabinami maszynowymi (po 4 w wagonie) i platformy kontrolne.
Szybko skompletowano załogę, dowódcą został kpt. Ludwik Hickiewicz i już 5 listopada wyruszył pociąg do walki o oswobodzenie Przemyśla, który zdobył na Ukraińcach 11 listopada. Następnie brał udział w zwycięskich walkach o Lwów (19-22 listopada), w których ciężko ranny został kpt. Hickiewicz. Dowództwo objął por. Małagowski. 26 listopada rozkazem gen. Rozwadowskiego podzielono zdobyczny pociąg na dwie jednostki: PP1 i PP2,  nadając im nazwy „Piłsudczyk" i „Śmiały", który walczył z Ukraińcami do końca marca 1918 r.
Od kwietnia pociąg brał udział w walkach z bolszewikami na Wileńszczyźnie i Białorusi. 25 lipca w boju pieszym z oddziałem bolszewickim (składającym się wg świadków z Chińczyków) zginął por. Małagowski. W czasie odwrotu wojsk polskich z Ukrainy i Białorusi, latem 1920 r., w ciągu ośmiu tygodni walk utracono 12 spośród 22 posiadanych wówczas przez Polskę pociągów pancernych. Na skutek intensywnego ostrzału artyleryjskiego, uszkodzone zostały wszystkie działa „Śmiałego" i pociąg wycofano na tyły do naprawy. Na front powrócił we wrześniu, walcząc do końca wojny na terenach dzisiejszej Białorusi.
W okresie międzywojennym polskie pociągi pancerne były modernizowane, unowocześniane, otrzymały lepsze uzbrojenie i wyposażenie. Wśród nich „Śmiały" i „Piłsudczyk", były najnowocześniejszymi jednostkami tego rodzaju w Polsce.
---

Czytaj dalej na pressik.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl