czwartek, 24 grudnia 2015

Michał Kleofas Ogiński - twórca poloneza "Pożegnanie ojczyzny"

„Michał Kleofas Ogiński” autorstwa François-Xavier Fabre
Licencja Domena publiczna na podstawie Wikimedia Commons 

"Kurier Wileński" przypomina wybitną księcia Michała Kleofasa Ogińskiego.
Ten polski kompozytor i teoretyk muzyki, podskarbi wielki litewski jest najbardziej znany jak twórca poloneza "Pożegnanie ojczyzny".

Artykuł w Kurierze: część 1    część 2





niedziela, 20 grudnia 2015

Stanisława Leszczyńska – położna z Oświęcimia -część druga

Autor: Gabriela Przystupa

Artykuł opowiada o pracy Stanisławy Leszczyńskiej poza obozem jej życiu i rodzinie


"Stanislawa-Leszczynska" autorstwa nieznany - archidiecezja.lodz.pl. Licencja Domena publiczna na podstawie Wikimedia Commons.Dodaj napis


W drugiej części artykułu o Pani Stanisławie Leszczyńskiej skupię się na jej życiorysie i wspomnieniach z obozu.
Urodziła się 8 maja 1896 roku w Łodzi. Odeszła 11 marca 1974 roku. Alina Nowak Aprile tak pisze o jej osobowości
Pisząc o Stanisławie Leszczyńskiej trzeba uszanować jej milczenie o sobie. Wspomnienia i pamięć niech zostaną takie jak jej życie : proste, skromne, życiodajne a jakże przecież bogate i pełne przez poczucie więzi i wspólnoty z ludźmi, przez niewyczerpaną potrzebę i wolę pełnienia służby dla drugich. I w tym właśnie wielkie”
Według wspomnień jej najstarszego syna Bronisława
Była blondynką o nieco jaśniejszych od niezapominajek oczach, o ujmującym idącym z serca uśmiechu, pełnym wiary i macierzyństwa”
Po obozie się postarzała i zsiwiała, mówiła mało. Jej słowa miały jednak ogromna wagę i płynęły z jej serca mądrego i dobrego o czym niech świadczą te słowa:
Dwa lata przeżyte w obozie były latami najtrudniejszymi ale i najważniejszymi mojego życia i co dzień dziękuję Bogu za, to że mi pozwolił być w Oświęcimiu.”


Rodzice


Jej rodzice to Jan i Henryka Zambrzycy. Pan Jan był stolarzem. Pani Henryka pracowała w zakładach włókienniczych Poznańskiego. W dzieciństwie Pani Stanisławy, cała rodzina znajdowała się w trudnej sytuacji materialnej, gdyż Pan Jan został powołany do wojska do armii rosyjskiej – Polska była wówczas pod zaborami. 5 lat przebywał w Turkmenistanie. Pani Henryka aby utrzymać rodzinę pracowała bardzo dużo, chodziła pieszo do pracy i łącznie z 12 godzinnym dniem pracy przebywała 14 godzin poza domem, każdego dnia oprócz świąt i niedzieli. Tamte chwile Pani Stanisława wspomina z bólem jako bardzo ciężkie. Jako matka stara się poza pracą każdą chwilę spędzać z dziećmi. Wtedy wspólnie muzykują.


Muzyka


Wszyscy Leszczyńscy grali na różnych instrumentach, ona jednak najbardziej lubiła cytrę, na której grał jej mąż
W godzinę ostatniego pożegnania jej dzieci włożyły do trumny strunę z tej właśnie cytry”
W obozie Stanisława miała w zwyczaju modlić się za pomocą pieśni z więźniarkami. Jedna z matek obozowych tak wspomina wspólne modlitwy:
We wszystkie niedziele odprawiała dla nas mszę świętą. Mówiła ją wierszem. Zapamiętałam tylko krótki fragment
O Panie ty widzisz łzy nasze
Ty widzisz nasze winy
Gdy bije godzina prób ciężkich.

Wszystkie w ciszy płakałyśmy. Msza zaczynała się od tego, że wychodzimy przez bramę więzienną, idziemy przez pola, przez ścieżki do wiejskiego kościółka. Tę mszę napisała w więzieniu jakaś nauczyciela z kresów. W drodze wymiany więźniów znalazła się w Oświęcimiu. Od niej Pani Stanisława nauczyła się mszy na pamięć. Zapamiętałam tylko ostatnie słowa
” Jesteśmy w celi”


Brazylia


W roku 1908 Pani Stanisława emigruje wraz z rodziną do Bazyli do Rio de Janeiro, gdzie zaczyna uczęszczać do szkoły, uczy się niemieckiego i portugalskiego. Jednak w 1910 roku nostalgia rodziców sprowadza całą rodzinę z powrotem do kraju. Na obczyźnie rodzice Pani Stanisławy dorobili się pieniędzy, za które otworzyli mały sklepik.


1 wojna światowa


” W okresie pierwszej wojny światowej mój ojciec został ponownie powołany do wojska. Od 1914 do 1916 roku pracowałam w Komitecie Niesienia Pomocy Biednym i pomagałam mamie w wychowaniu młodszych dwóch braci: Henryka i Jana. W 1916 roku wyszłam za mąż, a w 1920 roku rozpoczęłam naukę w Państwowej Szkole położniczej w Warszawie (przy ulicy Karowej), którą ukończyłam w roku 1922. Wkrótce rozpoczęłam pracę w zawodzie położnej, którą kontynuowałam później przez 38 lat”.
Nowy etap w życiu Pani Stanisławy nazywany jest wzorową służbą matce i dziecku. W swoim życiorysie tak pisze o swoim powołaniu do zawodu położnej.
Lubiłam i ceniłam swój zawód – pisze w swoim życiorysie – ponieważ bardzo kochałam małe dzieci. Może właśnie dlatego miałam tak wielka ilość pacjentek, że nieraz musiałam pracować po trzy doby bez snu. Pracowałam z modlitwą na ustach i właściwie przez cały okres mej pracy zawodowej nie miałam żadnego przykrego przypadku. Wszystkie groźne sytuacje kończyły sie zawsze szczęśliwie. W takich przypadkach modliłam się zwykle słowami: „Matko Boża, załóż tylko jeden pantofelek i przybądź szybko z pomocą”...
Wielę matek obozowych wspomina, że tą właśnie modlitwę z błaganiem i wiarą mówiła Pani Stanisława przy porodach w obozie.

Wspomnienia Pani Stanisławy o drugiej wojnie światowej i obozie w trzeciej części reportażu. Zapraszam.

Gabriela Przystupa 
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

czwartek, 17 grudnia 2015

Stanisława Leszczyńska - położna z Oświęcimia

Autor: Gabriela Przystupa


Artykuł opowiada o Stanisławie Leszczyńskiej, jej bohaterskiej pracy i cierpieniu jako więzień i jednocześnie położna w Oświęcimiu.

"Stanislawa-Leszczynska" autorstwa nieznany - archidiecezja.lodz.pl. Licencja Domena publiczna na podstawie Wikimedia Commons.


Stanisława Leszczyńska – położna w obozie koncentracyjnym Auschwitz – Birkenau (Oświęcim Brzezinka ) , więzień numer 41335. 

W ciągu dwóch lat pracy w sztabie położniczej odebrała trzy tysiące porodów. W wyniku jej bohaterskiej pracy i postawy, wszystkie dzieci urodziły się żywe. Niestety w wyniku hitlerowskich działań, obóz przeżyło jedynie trzydzieści z nich. Stanisława Leszczyńska obowiązki położnej pełniła w sposób bohaterski, pomimo brudu, nędzy, chorób, w tym czasie nie miała ani jednego przypadku śmiertelnego.
Obozowe piekło trudno jest opisać słowami. Dość wspomnieć, że do maja 1943 roku wszystkie dzieci, które przyszły na świat w obozie koncentracyjnym Aushwitz – Birkenau (Oświęcim Brzezinka ), były mordowane natychmiast po urodzeniu. 

Bestialsko topiono je w beczułce. Wyrok wykonywała Schwester Klara - dzieciobójczyni. Była ona zawodowa położną w Trzeciej Rzeszy, gdzie również mordowała noworodki. Sąd niemiecki pozbawił ją wykonywania zawodu położnej. Dzięki swoim „predyspozycjom”, idealnie nadawała się na stanowisko strażniczki w obozie Oświęcimskim. Miała do pomocy niemiecką ulicznice Schwester Pfani.
Według zeznań świadków odbywało się to w następujący sposób.

" Po każdym porodzie z pokoju tych dwóch kobiet dochodził do uszu położnych głośny bulgot i czasem długo jeszcze trwający plusk wody. W chwilę później matka mogła zobaczyć przez szpary baraku ciało swojego dziecka wyrzucane przed blok i szarpane przez szczury..."


W 1943 roku Stanisława Leszczyńska zostaje skazana na obóz za działania konspiracyjne. Do obozu trafiła wraz z córką, dnia 17 kwietnia 1943 roku. Została oznaczona jako więzień polityczny numerem 41335, a jej córkę 41336. Od momentu aresztowania do skazania na obóz przeszła piekło gestapowskich przesłuchań. Pytana później o ten temat mówiła ..."Żyję ja i moje dzieci, to najważniejsze." Sylwia Leszczyńska, bardzo choruje w obozie i zostaje skazana na zagazowanie. Jednak dowiaduje się o tym Stanisława i prosi lekarza Mengele o zwolnienie. Taką zgodę otrzymuje.
W maju 1943 roku sytuacja w obozie uległa zmianie. Postanowiono, że niemowlęta po urodzeniu będą zostawiane matkom. Położne w obozie koncentracyjnym Aushwitz – Birkenau miały teraz więcej obowiązków i nadziei. Świadkowie opisują to tak:


 ”Oczekujące teraz rozwiązania kobiety nie zjadały swoich racji chleba. Ograniczały się do zgniłego, zanieczyszczonego szczurzym kałem, rozgotowanego zielska, które stanowiło główne pożywienie chorych. Za uzyskany chleb mogły zorganizować prześcieradło! Darły je potem na strzępki, przygotowując pieluszki, a czasem nawet koszulkę. Nie było takiej matki, która by się nie łudziła, że jej dziecko przetrwa..."

Stanisława Leszczyńska i inne położne na sztumie położniczym nie tylko odbierały porody, ale również przynosiły wodę do zmiany pieluszek. Wody brakowało czasem nawet do umycia rodzącej kobiety, ale dzięki położnym, matkom udawało się czasem wyprać pieluszki, które później suszyły na własnych plecach lub udach. Zło jednak nie pozostało głuche na to że dzieci nie były topione, wprowadzono nowe udręki. Dzieci zaczęto sortować i te niebieskookie i jasnowłose przeznaczono do wynarodowienia. Odbierano je matkom i transportem wysyłano do Nakła gdzie miały być wychowywane na dzieci Trzeciej Rzeszy. Matki bardzo tragicznie przeżyły rozłąkę ze swymi dziećmi. Każda żyła nadzieją, że kiedyś odnajdzie swoje dziecko. Tragiczniejszy był jednak los dzieci więźniów politycznych, które marły powolną śmiercią głodową. Racje żywnościowe nie przewidywały dla nich ani kropli mleka. Matki i tak próbowały je karmić piersią. Zaczynały również wierzyć w to, że można je wykarmić słońcem. Czyhały na promienie słoneczne i tęsknie wystawiały dzieci. Powszechnie żaliły się: " Dla tych dzieci i ich matek śmierć była wybawieniem..."
Żeby świadomie zrozumieć to, jak strasznym cierpieniem było dla matek śmierć ich dzieci, znowu odwołam sie do "Oratorium Oświęcimskiego" Aliny Nowak Aprile.
" Pamiętam kobietę z Wilna, skazaną za pomoc udzielaną partyzantom. W kilka chwil po urodzeniu dziecka wywołano jej numer. Próby tłumaczenia i obrony potęgowały tylko złość SS- manów. Zrozumiałyśmy że wzywają ją na śmierć. Owinęła dziecko w brudny papier i przycisnęła do piersi. Usta poruszały się jej bezgłośnie. Może chciała zanucić kołysankę? Brakło jej jednak sił i tylko łzy padały na główkę skazańca. W milczeniu zniknęła w murach krematorium, mocno splecionymi dłońmi osłaniając swoje dziecko przed okrucieństwem świata...."
Po przeczytaniu "Oratorium Oświęcimskiego" i bohaterskiej postawy Stanisławy Leszczyńskiej nasuwa się pytanie Św. Tomasza : "Jeśli jest Bóg, skąd pochodzi zło"
Pierwszą część artykułu niech zakończą słowa Oratorium
" Śpijcie spokojnie
Śpijcie cienie małe
kojącym cichym
śpijcie snem
śpijcie spokojnie
śpijcie spokojnie"

Będziemy pamiętać...


Gabriela Przystupa 
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

poniedziałek, 14 grudnia 2015

Ryszard Kaczorowski - sylwetka

Autor: Gabriela Przystupa


Artykuł opowiada o Ryszardzie Kaczorowskim jego życiu oraz spuściźnie


"Ryszard Kaczorowski 2008 v2" autorstwa Cezary Piwowarski
(background mod. and sRGB added by Suaheli) - Praca własna.
Licencja CC BY-SA 3.0 na podstawie Wikimedia Commons

Ryszard Kaczorowski urodził się 26 listopada 1919 roku w Białymstoku. Pochodził z rodziny szlacheckiej. 
Jego rodzice to Wacław Kaczorowski i Jadwiga z Sawickich.
Jako dziecko należał do harcerstwa. Po wybuchu wojny w 1939 roku wstąpił i współtworzył Szare Szeregi, gdzie pełnił funkcję komendanta okręgu białostockiego. W czasie wojny pełnił funkcję łącznika między Szarymi Szeregami, a Komendantem Związku Walki Zbrojnej. 

17 lipca 1940 roku został aresztowany przez NKWD. 1 lutego 1941 roku został skazany na karę śmierci przez Najwyższy Sąd Białoruskiej Republiki Radzieckiej. W celi śmierci przebywał 100 dni, sąd zmienił wyrok na dziesięć lat łagrów. Odzyskał wolność po podpisaniu układu Sikorski – Majski.
W 1942 roku wstąpił do Armii Polskiej w ZSRR formowanej przez generała Andersa. Przeszedł szlak bojowy 2 Korpusu, walcząc m.in. pod Monte Casino. 

Po wojnie został na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie ukończył Szkołę Handlu Zagranicznego. 
Przez 35 lat pracował w zawodzie księgowego.
W latach 1955-1967 był naczelnikiem, a następnie przewodniczącym Związku Harcerstwa Polskiego na uchodźctwie. W 1986 roku Edward Szczepanik desygnował go na ministra do spraw krajowych. 25 stycznia 1988 koku Prezydent RP, Kazimierz Sabbat desygnował go na urząd Prezydenta Rzeczpospolitej Polski. 22 grudnia 1990 roku przekazał ten urząd Lechowi Wałęsie wraz z insygniami władzy państwowej.
Zginął 10 kwietnia 2010 roku w katastrofie Smoleńskiej. Został pochowany w Panteonie Wielkich Polaków w Świątyni Opatrzności Bożej.



...."Spuścizna

Filmy dokumentalne

  • Powrót prezydenta (1999, realizacja: Adam Dobroński, Mikołaj Wawrzeniuk)
  • Wszystko, co nasze (2004, scenariusz: Jan Tarczyński, reżyseria: Przemysław Młyńczyk, Leszek Wiśniewski)[
  • Moja Polska (2012, scenariusz: Cornelia Bauer, Grzegorz Gajewski, reżyseria: Grzegorz Gajewski)

2008

5 września 2008 Prezydentowi Ryszardowi Kaczorowskiemu, uchwałą Rady Miasta został nadany tytuł honorowego Obywatela Miasta Tomaszów Lubelski.

2009

29 grudnia 2009 uchwałą Rady Miejskiej w Niepołomicach otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta i Gminy Niepołomice.

2010

16 kwietnia 2010 Sejmik Województwa Dolnośląskiego nadał mu tytuł Honorowego Obywatela Dolnego Śląska, a 22 kwietnia Rada Miejska Wadowic przyznała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Wadowice   
28 kwietnia Rada Miejska Gdyni nazwała imieniem Ryszarda Kaczorowskiego promenadę położoną na terenie miasta między ul. Bema a ul. Tetmajera; 29 kwietnia Rada Miejska Stalowej Woli zdecydowała o nazwaniu jego imieniem ronda położonego w mieście.
15 kwietnia Rada Miasta Świątnik Górnych nazwała imieniem Prezydenta RP Ryszarda Kaczorowskiego rondo łączące drogi wjazdowe od strony Krakowa i Mogilan – na styku ul. Krakowskiej i Bruchnalskiego.
2 maja odsłonięto poświęconą mu tablicę pamiątkową w Krośnie; 18 września tablicę pamiątkową umieszczoną na budynku przy al. Niepodległości 163 w Warszawie, gdzie Ryszard Kaczorowski mieszkał w latach 1998–2010, a 10 listopada tablicę pamiątkową w gmachu Urzędu Miasta przy ul. Śląskiej w Częstochowie.
29 maja uchwałą Rady Miasta Legionowo otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Legionowo.
29 sierpnia w Piastowie jego imieniem nazwano nowo powstałe rondo.
10 września odsłonięto upamiętniającą go tablicę pamiątkową pod Pomnikiem Nieznanego Sybiraka w Białymstoku.
We wrześniu 2010 w Belsku Dużym powstała drużyna harcerska ZHP im. Prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego.
Postanowieniem z 10 grudnia został odznaczony Krzyżem Kawalera Towarzystwa Zasługi Rycerskiego i Szpitalniczego Orderu św. Łazarza.

2011

W marcu 2011 został mu nadany tytuł Honorowego Obywatela Miasta Skierniewice. Skierniewice były ostatnim miastem, jakie oficjalnie odwiedził Ryszard Kaczorowski.
25 marca podczas uroczystości w Świątyni Opatrzności Bożej Ryszardowi Kaczorowskiemu został nadany honorowy tytuł Seniora Kombatanta ZHP
7 kwietnia podjęto uchwałę o nazwaniu imieniem Ryszarda Kaczorowskiego skweru przy ul. Kościeliskiej w Zakopanem.
10 kwietnia odsłonięto poświęconą mu tablicę pamiątkową w budynku Stacji Naukowej Polskiej Akademii Nauk w Wiedniu w Austrii
8 maja odsłonięto wspólny pomnik Ryszarda Kaczorowskiego oraz Lecha Kaczyńskiego na terenie Sanktuarium Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej w Koszalinie.
30 czerwca w Białymstoku odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą Ryszardowi Kaczorowskiemu na budynku dawnej szkoły nr 11 przy ul. Mazowieckiej 35, do której uczęszczał, oraz oficjalnie otwarto ulicę jego imienia (nowa ulica łącząca ul. Legionową z ul. Wiejską).
8 października odsłonięto pomnik przed siedzibą Akademii Polonijnej.
18 listopada odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą Ryszardowi Kaczorowskiemu w Zespole Szkół nr 8 w Lublinie.
Nadano również imię Ryszarda Kaczorowskiego Publicznemu Gimnazjum nr 14 w Białymstoku

2012

10 marca 2012 odbyło się uroczyste otwarcie Obwodnicy Zachodniej Siedlec i nadanie nazw ulicom Prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego i Prezydenta Lecha Kaczyńskiego oraz Rondu Pamięci Ofiar Katastrofy Smoleńskiej.
Dnia 1 czerwca 2012 roku w Publicznym Gimnazjum nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi i Sportowymi w Ostrowcu Świętokrzyskim miało miejsce nadanie szkole imienia Ryszarda Kaczorowskiego.

2013

17 marca 2013 Szkoła Podstawowa w Strabli przyjęła imię śp. Ryszarda Kaczorowskiego.
27 marca 2013 Rada Miasta Stargard Szczeciński fragmentowi ulicy Mieszka I nadała nazwę Prezydentów RP Lecha Kaczyńskiego i Ryszarda Kaczorowskiego.
9 kwietnia 2013 odsłonięto jego pomnik w Panteonie Bohaterów Sanktuarium Narodowego na Cmentarzu Poległych w Bitwie Warszawskiej w Ossowie.
26 listopada 2013 z udziałem Pani Prezydentowej, Karoliny Kaczorowskiej odsłonięto popiersie Prezydenta Ryszarda Kaczorowskiego w Mińsku Mazowieckim przy skwerze imienia Ryszarda Kaczorowskiego.

2014

14 września 2014 roku 39 Wrocławskiej Drużynie Harcerzy "Bór" z ZHR-u nadano imię harcmistrza Rzeczypospolitej Ryszarda Kaczorowskiego.


Gabriela Przystupa 
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

niedziela, 13 grudnia 2015

Henryka Krzywonos - sylwetka

Autor: Gabriela Przystupa

Artykuł opowiada o Henryce Krzywonos jej życiu i spuściznie


"Henryka Krzywonos Sejm 2015" autorstwa Adrian Grycuk - Praca własna.
 Licencja CC BY-SA 3.0 pl na podstawie Wikimedia Commons.

Henryka Krystyna Krzywonos-Strychowska urodziła się 27 marca 1953 roku w Olsztynie.
Absolwentka Szkoły Podstawowej dla pracujących w 1971 roku. W latach 1973 – 1978 pracowała w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym, Oddział Komunikacji Miejskiej Tramwajowej w Gdańsku, jako motorniczy. Następnie pracowała jako operator urządzeń dźwigowych w Stoczni Gdańskiej.
15 sierpnia 1980 roku podjęła decyzję o zatrzymaniu w pobliżu Opery Bałtyckiej tramwaju. 

Był to początek strajku w gdańskiej komunikacji publicznej w okresie wydarzeń sierpniowych. Następnie została przedstawicielem WPK w Międzyzakładowym Komitecie Strajkowym, weszła w skład jego prezydium. 
31 sierpnia była jedną z osób, które sygnowały, z ramienia Solidarności, porozumienia sierpniowe.
W stanie wojennym pełniła misję kolportażu wydawnictw podziemnych oraz pomocy internowanym. W stanie wojennym była represjonowana, został jej nadany nakaz opuszczenia Gdańska. Dostała wtedy wsparcie wielu życzliwych osób, w tym księdza Henryka Jankowskiego. W czasie jednej z rewizji przeprowadzonej przez ZOMO została dotkliwie pobita wskutek czego straciła ciążę.
W 1994 roku przeszła na emeryturę i od 2009 roku zaczęła prowadzić dom dziecka wraz z mężem. Od 1995 roku wchodzi w skład Unii Wolności. Jest powszechnie uważana za autorytet w wielu sprawach. Wielokrotnie nagradzana i odznaczana. Jest zaangażowana w działalność ruchu społecznego Kongres Kobiet. Jej mężem jest Krzysztof Strycharski. Mieszkają w województwie pomorskim w Gdańsku.


..."Upamiętnienia
W 2006, za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, została odznaczona przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
29 maja 2011 za wieloletnią i bezkompromisową walkę o prawdę, wbrew wszelkim przeciwieństwom oraz za miłość i wielkie serce okazywane bezbronnym dzieciom została uhonorowana Orderem Ecce Homo.
Ponadto otrzymała następujące wyróżnienia i nagrody:
• tytuł Honorowego Obywatela Miasta Gdańska (2000)
• Nagrodę im. Andrzeja Bączkowskiego (2005)
• tytuł „Polka Dwudziestolecia”, przyznany przez Kongres Kobiet Polskich (2009)
• Nagrodę Znaku i Hestii im ks. Józefa Tischnera (2010)
• tytuł Człowiek Roku tygodnika „Wprost” (2010)
• Order Uśmiechu (2012)


Gabriela Przystupa 
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

sobota, 12 grudnia 2015

Coco Chanel – czyli wszystko co dobre w modzie i stylu

Autor: Gabriela Przystupa


Artykuł opowiada o życiu Coco Chanel jej wkładzie w świat mody.

"Gabrielle Chanel en marinière" autorstwa nieznany - [1]. Licencja Domena publiczna na podstawie Wikimedia Commons.Dodaj napis

Coco Chanel spowodowała przełom w modzie dla kobiet. Kim była ta fascynująca, nieśmiertelna istota?
Coco Chanel czyli Gabrielle Chanel sprawiała wrażenie osoby zadbanej wyglądała: „…promienna, miała ciemnozłotą cerę, pociągłą twarz, nos jak u byczka i policzki czerwone jak wino Dubonnet.”. 
Na początkowych zdjęciach niczym nie wyróżnia się z pośród wychowanek sierocińca, chadza w długich , obszernych sukniach i kapeluszach o przekroju ronda 1,5 m, aby można je było nosić potrzebne było rusztowanie we włosach. Zawsze wiedziała co dobre nie obudziła się pewnego dnia z myślą …”Potrzebuję kapelusza w kształcie buta albo jaskrawego sari ze sztucznego jedwabiu, wykończonego złotymi monetkami”… Chanel zawsze mawiała, że pechowe życie jakie zafundowali jej rodzice w dzieciństwie to nic, że później będzie szczęśliwa.

Dała kobietom to czego potrzebowały; żakiety, czarne suknie, spódnice ołówkowe w kroju A, dżersej, kieszenie, rozszerzane nogawki, swetry bliźniaki, sukienki z obniżona talią, swetry przewiązywane w pasie, krótkie wieczorowe sukienki, ubrania sportowe, sztuczną biżuterię, ubrania o prostym kroju podkreślającym sylwetkę – to wszystko styl Chanel. 

Chanel dostrzegała , …”że co prawda nie wszystkie kobiety mają figurę Wenus, ale nie należy niczego ukrywać”… Prosta elegancja była dla niej najważniejsza.

Rodzice Coco Chanel


Rodzicami Coco byli Albert oraz Jeanne Chanel. Albert był charyzmatycznym krętaczem urodził się w przytułku był obwoźnym sprzedawcą guzików, czepków, fartuszków i wszystkiego co mu wpadło w ręce. 

Jeanne DeVolle była córką oberżysty, który wynajmował pokój Albertowi. Jeanne i Albert zakochali się w sobie i w wieku 19 lat Jeanne urodziła Gabrielle. Nie była ona jednak ich pierwszą córka, ich pierworodna latorośl to Julia urodzona rok wcześniej. 
Piętnaście miesięcy po narodzinach Gabrieli Albert ożenił się z matką swoich dzieci, nie uchroniło to jednak Gabrielli i Juli od piętna nieślubnych dzieci. Albert wynajął kawalerkę dla swojej rodzinny, a sam ruszył w świat. Wracał czasami do ukochanej i wtedy rodziły się kolejne dzieci. W1885 na świat przychodzi Alphonse’a, a w 1887 roku Antoinette dwa lata później na świat przychodzi Lucien. 
W wieku 26 lat z niedożywienia i na gruźlice umiera jednak Jeanne Chanel, wtedy Albert umieszcza chłopców na farmie przemysłowej, a dziewczynki w miejscowym przytułku prowadzonym przez siostry Najświętszego Serca Marii Panny w Aubazine, w departamencie Correze..

Dalsze życie Coco Chanel


Coco i jej siostry w przytułku były na samym dnie. W późniejszym okresie życia Coco pytana o ten okres za każdym razem mówi inną wersję w wydarzeń tak aby za każdym razem gazeta się sprzedała. A jak było to i tak każdy wiedział w ówczesnym Paryżu- mawiała.
Coco uwielbiała przeinaczać fakty i ubarwiać, zmyślać anegdoty o swoim życiu. Coco wprost mówiła , ze nikomu nie jest winna prawdy, ani arystokratkom, które nią pogardzały. Ani artystom swoim przyjaciołom Cocteau, Picassowi, Diagilewowi, Strawińskiemu, którzy sami ubarwiali swoje życiorysy i często bywali na dnie.
Coco najpierw jest ekspedientką w sklepie, następnie zostaję krawcową i pieśniarka w caf”cone i kochanką bardzo zamożnego człowieka. Jako krawcowa najpierw zajmuję się tworzeniem kapeluszy, które są przełomowe na tamtą epokę. 

Chanel mawiała, ze tamta epoka musiała minąć ze względu na wielbicieli baletu, opery i teatru , którzy chodząc do tych miejsc sztuki nigdy nie mogli doprosić się aby kobiety zakładały mniejsze kapelusze. Przy wielkości ronda 1,5 m trudno było cokolwiek zobaczyć. I tak Coco zaczęła projektować i sprzedawać.

Rady Coco Chanel


1 …”Błędy przodków zrzucaj na karb ich namiętności…”
2. …”Identyfikuj się z najbardziej fascynującymi członkami rodziny…”.
3 ….”Zmień tożsamość osób które cię upokorzyły”….
4. …”Zostań lokalną patriotką…”
5…..”Wykre uj się na romantyczną bohaterkę”…


Gabriela Przystupa 
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.

Maria Helena Kaczyńska - sylwetka

Autor: Gabriela Przystupa

Artykuł opowiada o życiu i pracy Mari Kaczyńskiej.


"Para prezydencka" autorstwa prezydent.pl - www.prezydent.pl.
Licencja CC BY-SA 3.0 na podstawie Wikimedia Commons.


Maria Kaczyńska urodziła się 21 sierpnia 1942 roku w Machowie. Zmarła 10 kwietnia 2010 roku w Smoleńsku. 
Była córką Lidii z domu Piszczako (1916-2004) oraz Czesława Mackiewicza (1910-1976). Ojciec Marii walczył w wileńskiej Armii Krajowej, jego brat w szeregach 2 Korpusu gen. Władysława Andersa pod Monte Casino, zaś drugi brat został zamordowany przez NKWD w Katyniu. 
Rodzina Mackiewiczów została przymusowo wysiedlona z Wileńszczyzny po drugiej wojnie światowej. Rodzina Mackiewiczów z powodu chorego serca córki zdecydowała się przenieść do Rabki. W latach 1957-1961 Maria uczęszczała do I Liceum Ogólnokształcącego im. Eugeniusza Romera w Rabce.
Pasją Marii była gra na fortepianie. W latach 1961-1966 studiowała handel zagraniczny w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie. Znała język francuski, hiszpański, angielski, rosyjski.
Pracowała w Instytucie Morskim w Gdańsku. Lecha Kaczyńskiego poznała w 1976 roku, gdy pracowała naukowo. Dwa lata później pobrali się. Maria i Lech Kaczyńscy doczekali się córki Marty i dwóch wnuczek Ewy i Martyny. W 2005 rok została pierwszą damą Rzeczypospolitej Polskiej. 
Jako żona Lecha Kaczyńskiego podjęła szeroką działalność charytatywną i objęła swym patronatem wiele akcji charytatywnych. Pomogła wielu ludziom. 16 września 2007 roku Maria Kaczyńska wsparła Kamise D. Nielegalną uchodźczynię z Czeczenii, której trzy martwe córki znaleziono w Bieszczadach. Kamisa zdołała ogrzać tylko swojego najmłodszego synka Mahometa. Trzy córeczki Czeczenki zmarły podczas przekraczania nielegalnego przekraczania granicy polsko – ukraińskiej.
Maria Kaczyńska zmarła w 2010 roku podczas katastrofy smoleńskiej.

...." Upamiętnienie

  • W 2010 pamięci Marii Kaczyńskiej została poświęcona książka pierwszej damy Gruzji Sandry Roelofs "Historia idealistki" (Tbilisi 2010). W 2011 Sandra Roelofs ustanowiła stypendium im. Marii Kaczyńskiej w dziedzinie muzyki poważnej i medycyny.
  • Imieniem Lecha i Marii Kaczyńskiego otrzymały ulica Czarnomorska w dzielnicy Isani w gruzińskiej stolicy Tbilisi (13 kwietnia 2010) i ulica w Batumi (25 maja 2010).
  • Imieniem Marii i Lecha Kaczyńskich postanowiono nazwać szpital w Essassa w rejonie Libreville w Gabonie (kwiecień 2010).
  • 16 kwietnia 2010 Rada Miasta Sopotu nazwała imieniem Lecha i Marii Kaczyńskich dotychczasowy Park Południowy, położony na terenie miasta.
  • 28 kwietnia 2010 imieniem Lecha i Marii Kaczyńskich nazwano park poniżej tarasu spacerowego Kamiennej Góry w Gdyni.
  • Wizerunki Lecha i Marii Kaczyńskich znalazły się na znaczkach pocztowych wydanych przez poczty kilku państw afrykańskich: Mozambiku, Togo, Gwinei Bissau, Liberii oraz Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, a także karaibskiego Saint Vincent i Grenadyny.
  • 4 kwietnia 2011 Narodowy Bank Polski wprowadził do obiegu monetę o nominale 100 zł z wizerunkiem Lecha Kaczyńskiego i Marii Kaczyńskiej (złoto próby 900/1000, masa 8 g, średnica 21 mm, nakład 5000 egz.).
  • 20 maja 2010 imieniem Marii Kaczyńskiej nazwano Centrum Profilaktyki Przeciwrakowej w dzielnicy Varketili w Tbilisi w Gruzji......"
  • 15 grudnia 2011 szkole podstawowej w miejscowości Podsarnie w województwie małopolskim nadano imię patronów Lecha i Marii Kaczyńskich.
  • 18 czerwca 2013 w Radomiu odsłonięto pomnik pary prezydenckiej Lecha i Marii Kaczyńskich.
  • 2013 r. we Wrocławiu nadano imię Marii i Lecha Kaczyńskich bulwarowi.
  • 8 kwietnia 2015 odbyła się premiera filmu dokumentalnego pt. Dama, upamiętniającego Marię Kaczyńską, autorstwa Marii Dłużewskiej.

Gabriela Przystupa 
Licencjonowane artykuły dostarcza Artelis.pl.


poniedziałek, 7 grudnia 2015

Wład III Palownik - pierwowzór Drakuli

"Vlad Tepes 001" autorstwa anonimowy
Licencja Domena publiczna na podstawie Wikimedia Commons.

Wład III Palownik, hospodar wołoski był inspiracją dla postaci książkowego i filmowego Drakuli.

Legenda (i przekazy pisane) mówi o jego okrucieństwie, o ulubionej metodzie pozbywania się wrogów - nabijaniem ich na pal.
(Przy okazji przypomnijcie sobie, jak Azja Tuchajbejowicz został potraktowany przez polskiego pułkownika Nowowiejskiego w książce Pan Wołodyjowski )

Postać Drakuli przypomina Polskie Radio. Obok ciekawych informacji historycznych można również posłuchać dwóch audycji.

Więcej TUTAJ








niedziela, 6 grudnia 2015

Zanim Barbara poznała Zygmunta… Historia Barbary Radziwiłłówny

Barbarę Radziwiłłównę kojarzymy głównie przez romans z Zygmuntem Augustem. A jakie były jej losy zanim trafiła w objęcia króla?

Barbara Radziwiłłówna i Zygmunt August,
 obraz Jana Matejki (domena publiczna)
6 grudnia mija 495 lat (według innych źródeł 493 lub 492) od narodzin Barbary Radziwiłłówny, jednej z najbardziej znanych i kontrowersyjnych polskich królowych. O miłości Barbary i Zygmunta II Augusta napisano wiele książek, powstały też dwa filmy z Jadwigą Smosarską i Anną Dymną w roli władczyni. O pierwszym małżeństwie przedstawicielki rodu Radziwiłłów z wojewodą trockim i nowogródzkim Stanisławem Gasztołdem mówi się jednak naprawdę niewiele.
Według starej rodowej legendy początki rodu Radziwiłłów sięgają spokrewnionego z cesarzem Neronem mitycznego księcia Palemona, który wraz z żoną, dziećmi i 500 rodzinami szlacheckimi udał się z Rzymu na Litwę. Za pierwszego historycznego przedstawiciela rodu uważa się działającego w I połowie XV wieku kasztelana wileńskiego Ościka. Jego wnuk Mikołaj Radziwiłłowicz Stary był już kanclerzem wielkim litewskim, ale prawdziwą karierę odniosła dopiero jego córka Anna, która została księżną mazowiecką jako żona Konrada III Rudego. Można więc śmiało zaryzykować tezę, że ród Radziwiłłów zbudował swoją potęgę na dwóch wyjątkowych kobietach: Annie Radziwiłłównie i jej pięknej bratanicy Barbarze, którą los uczynił królową Polski.
Rodzicami Barbary byli hetman wielki litewski Jerzy Radziwiłł i jego druga żona, wojewodzianka podolska Barbara Kolanka z Dalejowa. Radziwiłłówna miała dwoje starszego rodzeństwa: późniejszego hetmana wielkiego litewskiego Mikołaja Radziwiłła Rudego i Annę Elżbietę, która w lutym 1549 została żoną marszałka z ziemi wołyńskiej Piotra Kiszki, a po jego śmierci kniazia i stolnika litewskiego Semena Holszańskiego.

W kręgu małżeńskiej polityki

Od najmłodszych lat Jerzy Radziwiłł prowadził rozmowy z magnatami litewskimi mające na celu zawarcie jak najkorzystniejszych małżeństw przez jego córki. Na początku 1524 starsza siostra Barbary została zaręczona z synem księcia i wojewody trockiego Konstantego Ostrogskiego, Eliaszem, ale już dwa lata później Jerzy zmienił front i przyrzekł Annę Stanisławowi Gasztołdowi, synowi kanclerza wielkiego litewskiego Olbrachta. Przez kilkanaście lat ważyły się losy starszej Radziwiłłówny, którą swatano obydwu rodom. W tym czasie Barbara dorosła i wkrótce również stała się obiektem małżeńskiej polityki Radziwiłłów. Gdy Eliasz Ostrogski wymigiwał się od ożenku z Anną, której zarzucano złe prowadzenie się (podobne zarzuty ciążyły też na jej matce) a nawet posiadanie nieślubnych dzieci, w 1536 zaproponowano mu rękę Barbary Radziwiłłówny. Wkrótce wyszło jednak na jaw, że książę Ostrogski jest zakochany w córce marszałka Andrzeja Kościeleckiego Beacie. Wtedy oczy Jerzego Radziwiłła zwróciły się ponownie w stronę Olbrachta Gasztołda i jego syna Stanisława. Mimo że Stanisław po zerwaniu zaręczyn z Anną Radziwiłłówną planował małżeństwo z córką Jana Zabrzezińskiego, zgodził się ostatecznie na ślub z Barbarą.
Olbracht Gasztołd, magnat, kanclerz wielki litewski. Pierwszy teść Barbary Radziwiłłówny (domena publiczna)20 października 1536 Jerzy Radziwiłł i Olbracht Gasztołd przybyli do Raduni, gdzie w obecności króla Zygmunta I podpisali układ małżeński między Stanisławem i Barbarą. Posag Radziwiłłówny w wysokości 8 tysięcy kóp groszy litewskich został zabezpieczony na zamku w Sidorowie i okolicznych dobrach. 18 maja 1537 układ małżeński został sfinalizowany. Radziwiłłówna przybyła na zamek Gasztołdów rydwanem zaprzęgniętym w otrzymane od ojca 24 konie. Następnie w kaplicy zamkowej w Gieranonach złożyła Stanisławowi Gasztołdowi małżeńską przysięgę.

Lubieżna małżonka


Małżeństwo Barbary Radziwiłłówny ze Stanisławem Gasztołdem od początku nie było udane. Mąż Barbary nie poświęcał zbyt wiele uwagi małżonce, a po śmierci swego ojca Olbrachta w grudniu 1539 i przejęciu funkcji wojewody trockiego i nowogródzkiego całkowicie zabsorbowały go sprawy polityczne. Zachowane źródła i portrety świadczą o nietuzinkowej urodzie Barbary, zatem nie może dziwić, że wkrótce znalazła sobie adoratorów. O złym prowadzeniu się Radziwiłłówny już podczas pierwszego małżeństwa donosił między innymi ksiądz Stanisław Orzechowski, który w 1548 (gdy Barbara była już żoną króla Zygmunta) napisał: Gdy dorosła i została oddana poprzedniemu małżonkowi, tak się prowadziła, że dorównywała bezwstydowi matki, a nawet go przewyższała, i znana była z licznych grzechów lubieżności i bezwstydu. Chociaż opis Orzechowskiego cechuje się dużą dozą subiektywizmu, w pogłoskach o hulaszczym życiu Radziwiłłówien i ich matki z pewnością musiało być ziarno prawdy.
Portret Barbary Radziwiłłówny autorstwa
Lucasa Cranacha Młodszego (domena publiczna)
Pięcioletnie małżeństwo Barbary ze Stanisławem Gasztołdem nie zaowocowało potomstwem. Brat stryjeczny Radziwiłłówny Mikołaj Radziwiłł Czarny pisał o siostrze, że oddawała się diabelskim praktykom z potrzeby i przyrodzenia. Możliwe więc, że jak przypuszcza Zbigniew Kuchowicz, Barbara jeszcze w czasach panieńskich stosowała ważone przez litewskie wiedźmy mikstury i zioła, które mogły wywołać u niej w przyszłości problemy z zajściem w ciążę. Wiadomo o dwóch poronieniach Barbary w czasie małżeństwa z królem Zygmuntem II Augustem: 20 listopada 1547 i latem 1548. Możliwe, że podobne sytuacje miały miejsce także w czasie małżeństwa z Gasztołdem. W każdym razie Stanisław nie doczekał się z Barbary upragnionego dziedzica. 18 grudnia 1542 wojewoda zmarł po krótkiej chorobie jako ostatni przedstawiciel rodu Gasztołdów. Barbara Gasztołdowa została bezdzietną wdową.

Walka o spadek

Wkrótce po śmierci męża Barbara opuściła zamek Gasztołdów w Gieranonach i wróciła do swojej matki Barbary Kolanki Radziwiłłowej do Wilna. Z racji wspomnianej wcześniej bezdzietności małżeństwa Radziwiłłówny miała ona nie lada trudności z walką o spadek po zmarłym mężu. Zgodnie z pierwszym statutem litewskim z 1529 Barbarze przysługiwała tylko trzecia część majątku po Gasztołdach. W walce o spadek pomagał jej starszy brat Mikołaj Radziwiłł Rudy, który pisał listy do królowej Bony z prośbą o zapewnienie Barbarze Gasztołdowej pomocy w rozwiązaniu spraw majątkowych. 1 kwietnia 1543 Bona zapewniła w liście do Rudego, że dopilnuje, aby jego siostrze wojewodzinie nie stała się żadna krzywda. Sama Radzwiłłówna również pisała listy do monarchini, oskarżając radę litewską o zajęcie dóbr Gasztołdów. W odpowiedzi królowa Bona w liście z 4 czerwca 1543 poprosiła wojewodzinę o podporządkowanie się decyzji króla Zygmunta I, zgodnie z którą litewscy dygnitarze mieli odebrać od Barbary skarby, klejnoty i przywileje pozostałe po wymarłym rodzie. 15 czerwca 1543 Zygmunt I przekazał prawo do rozporządzania schedą po Stanisławie Gasztołdzie swojemu synowi Zygmuntowi Augustowi. Ostatecznie król Zygmunt oddał majątek w dożywotnie posiadanie matce zmarłego, Zofii z Wierejskich Gasztołdowej.
Jerzy "Herkules" Radziwiłł, hetman wielki litewski w latach 1531-1541. Ojciec Barbary Radziwiłłówny (domena publiczna)Barbara z Radziwiłłów Gasztołdowa szybko znalazła pocieszenie po śmierci męża. Według opinii współczesnych, a w szczególności wrogiego Barbarze Orzechowskiego, owdowiała wojewodzina tym śmielej oddała się uprawianiu wszelkiego rodzaju sromoty i rozpusty. Podana przez duchownego lista kochanków Gasztołdowej obejmująca między innymi braciszków zakonnych, mieszczan, wieśniaków i masztalerzy z pewnością jest wyolbrzymiona, nie ulega jednak wątpliwości, że Barbara nie zachowywała wstrzemięźliwości seksualnej. W październiku 1543 do Gieranonów, gdzie przebywała wówczas młoda wdowa po Gasztołdzie, przybył król Zygmunt August. Nieszczęśliwy w swoim małżeństwie z chorą na epilepsję Elżbietą Habsburżanką, okazał się niezwykle podatny na wdzięki Barbary. Tak rozpoczął się najsłynniejszy królewski romans w historii Polski.

Która to rocznica?

A kiedy właściwie urodziła się Barbara Radziwiłłówna? Data dzienna 6 grudnia została zasugerowana przezRachunki królewskie z roku 1549, w których właśnie pod tym dniem zapisano wydatki na obchody urodzin małżonki króla Zygmunta Augusta. Rok 1520 podany został dopiero przez XIX-wiecznego historyka Edwarda Kotłubaja w biografii Barbary. Autor powołuje się jednak na rękopiśmienny rodowód. XVII-wieczny pisarz litewski Salomon Rysiński w swoim De origine gentis Radiviliae datuje narodziny Radziwiłłówny na 1522. Z kolei tabliczka znaleziona w 1931 wewnątrz trumny Barbary zawiera informację, że królowa urodziła się jeszcze rok później. Gdyby przyjąć rok 1523 za rok urodzenia władczyni, w chwili swojego pierwszego ślubu nie miałaby ona nawet ukończonych czternastu lat, co wydaje się stosunkowo mało prawdopodobne. Całość rozważań można zatem zamknąć stwierdzeniem, że Barbara Radziwiłłówna urodziła się 6 grudnia 1520, 1522 lub 1523, przy czym najbardziej prawdopodobna jest data najwcześniejsza.

Bibliografia:

  • Antoniewicz Marceli, Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Wydawnictwo DiG, Warszawa 2011.
  • Besala Jerzy, Barbara Radziwiłłówna i Zygmunt August, Świat Książki, Warszawa 2007.
  • Kuchowicz Zbigniew, Barbara Radziwiłłówna, Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1985.
  • Wdowiszewski Zygmunt, Genealogia Jagiellonów i Domu Wazów w Polsce, Wydawnictwo Avalon, Kraków 2005.
Redakcja: Antoni Olbrychski

Student I roku dziennikarstwa na Uniwersytecie Warszawskim, absolwent VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Króla Władysława IV w Warszawie. Interesuje się mediewistyką i genealogią dynastyczną.

Wolna licencja – ten materiał został opublikowany na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 3.0 Polska.
Redakcja i autor zezwalają na jego dowolny przedruk i wykorzystanie (również w celach komercyjnych) pod następującymi warunkami: należy wyraźnie wskazać autora materiału oraz miejsce pierwotnej publikacji – Portal historyczny Histmag.org, a także nazwę licencji (CC BY-SA 3.0) wraz z odnośnikiem do jej postanowień. W przypadku przedruku w internecie konieczne jest także zamieszczenie dokładnego aktywnego odnośnika do materiału objętego licencją.
UWAGA: Jeśli w treści artykułu nie zaznaczono inaczej, licencja nie dotyczy ilustracji i filmów dołączonych do materiału – w kwestii ich wykorzystania prosimy stosować się do wskazówek w opisie pod nimi lub – w razie ich braku – o kontakt z redakcją: redakcja@histmag.org